NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
Zabraknie z nami Shochana,
- bo kręci film. - Ciężko pracuje.
Przypilnujemy dla niego programu.
- Postaramy się. - Ostatni odcinek
zaczął się od randki Peppe i Emiki.
- Tak. - Byli szczęśliwi.
Było idealnie.
- Świetna randka. - Cały dzień.
Spotkałeś się z kimś jeszcze?
Nie, tylko z tobą.
- Jestem pierwsza! - Co ty gadasz?
Fajnie, że lubisz plażę.
Nie chcę wracać.
Nie chciała wracać.
Była naprawdę szczęśliwa.
Świętowała, że to ona miała z nim pierwszą randkę.
- Świetna rozmowa. - Tak.
- Jak opanowała tak flirt? - Kto wie?
Peppe, chodźmy do tej kawiarni.
- Co? - Kawiarni.
Racja!
Haruka lubi Peppe?
Musi wtrącić się w każdy kwitnący związek.
- Potem Shohei odszedł. - Pomyślałem sobie,
że nie przykładałem się do szczegółów.
Obejrzałem ostatnie odcinki i kilka filmów na YouTube.
Można tam wiele znaleźć.
Shohei był naprawdę kluczową postacią,
- a teraz go zabraknie. - To znaczy?
Kaori i Haruka wspominały, że Shohei świetnie słucha.
Bez niego nici z konstruktywnych rozmów.
- Ciekawe. - Miał wiele doświadczeń.
Choć te rozmowy były niezwykle nudne.
- Ich tematy? - Były tak nudne...
że nie było ich w odcinkach.
Był jednak mediatorem.
- Ciekawe. - Nie wiedziałam.
Nie widzieliśmy, jaką pracę wykonywał Shohei,
- by wszystko ogarnąć. - Przykro nam.
- Dzięki. - Doceniamy to.
- Pomogłeś. - Wielu osobom.
- Kreował nastrój w domu. - Tak.
W taki sposób, że nawet tego nie widzieliśmy.
Przykro nam.
Te rozmowy były po prostu za nudne.
- Aż tak? - Tak.
- A potem? - Poznaliśmy Ryo Tawatariego.
- Nowego uczestnika. - Koszykarza!
Przez chwilę studiowałem w Stanach.
Przez pięć lat po ukończeniu liceum.
Bardzo chciałbym tam pracować.
- Marzę o tym. - Serio? Super.
Chciałbym też wystąpić w reprezentacji Japonii.
To mój największy cel.
Chce zagrać na olimpiadzie.
Ryo wydaje się też
- świetnym rozmówcą. - Tak.
Potrafi się dogadać i rozbawić innych.
Był na randce w sklepie.
- To było świetne. - Jest bardzo aktywny.
- Łatwo się z nim rozmawia. - Czekałem na akcję.
- Wykorzystał chwilę. - Tak.
Na końcu odcinka
Emika zaprosiła Ryo na randkę na mecz baseballa.
Tak.
- Chcesz iść? - Tak.
To chodźmy.
- Na pewno? - Jasne.
Peppe robił naprawdę dziwne miny.
Zgadza się.
Mamy chyba trójkąt między Peppe, Emiką i Ryo.
- Nimi oboma? - I Haruką.
- Haruka chce Peppe. - Tak.
A Kaori dalej będzie robić z siebie
- oporną rozjemczynię. - Zostaw ją.
Zawsze jest z boku. Obserwatorka.
- „Obserwatorka”? - Tak?
Tak ją mamy nazywać?
Taką przyjęła rolę.
Chce opanować sztukę obserwacji.
19. TYDZIEŃ
- Wygląda pysznie! - Znów ramen.
Smacznego.
ZBŁĄKANA OWCA
- Ale gorące! - Musi być.
GODZINA 22.00
Od jutra zaczniemy gotować.
O czym gadaliście na spacerze?
Powiedział, że chce iść na mecz.
Tak jak Emika.
- Idziecie jutro? - Tak.
- Wróciłem. - Cześć.
- Byliście razem?
- Nie. - Mieliśmy randkę.
- Cześć. Randkę? - Tak.
- Manga? - I sesja.
PRACA – RUKA TRENING – RYO
SESJA I MANGA – PEPPE
- To był długi dzień, co? - Tak, dwie prace to za wiele.
- Jutro mam to samo. - Serio?
We wrześniu rzucę modeling.
Nie dam rady robić tego i tego.
Idę się wykąpać.
Dobrze.
Cześć.
- Hej. - Cześć.
Witaj.
Kim jesteś?
- Nowym uczestnikiem. - No tak!
Wczoraj wyglądałeś zawodowo.
- Odłożę to. - Poduszka?
Wziął poduszkę z domu.
- Wróciła. - Co tam?
Długi trening?
Zacząłem od indywidualnego,
a potem dwie godziny ćwiczyłem z zespołem.
Zdrzemnąłem się i znów ćwiczyłem od 17.00 do 19.00.
Zbliża się jakiś mecz?
- Pójdę. - Będzie...
Chwila.
Będziemy grać za dwa lub trzy tygodnie.
- Pójdziemy razem. - Jasne.
Będziemy krzyczeć: „Przystojniak!”.
- Głośno. - Zrobicie to?
Muszę zadzwonić.
Wstajesz jutro o 7.30?
- Nie, mogę się wyspać. - To dobrze.
Trener zmienił grafik, by dać nam odpocząć.
- Jasne. - Ktoś idzie do pokoju zabaw?
- Nie. - Mogę?
A co chcesz robić?
- Pooglądać telewizję. - Śmiało.
- Jest twój. - To wybaczcie.
Powodzenia.
Co robisz jutro?
Umówiłam się na lunch ze znajomą.
- A ty? Znów manga? - Najpierw sesja,
a potem manga.
Poszedł już?
- Ryo? - Tak.
Minęliście się.
Jest w pokoju zabaw.
Tak?
Muszę z nim pogadać o meczu.
Kiedy idziecie?
- Jutro. - Jasne.
Mam dwa bilety.
Kto gra?
Yomiuri...
Giants i Yokohama.
Jasne.
Może śpi...
Co?
- Tak? - Mogę?
Jasne.
- Co do jutra... - Tak.
Właśnie, jutro.
O której jesteś wolny?
Jutro mam trening...
do około 16.30.
Zdążysz na mecz o 18.00?
Jasne.
Poza tym...
masz jakieś plany na później?
Nie, jestem wolny.
Pójdziemy na kolację lub herbatę?
- Możemy coś zjeść. - Tak?
Masz jakiś pomysł czy wybrać coś?
- Restaurację? - Wybrałaś jakąś?
- Cóż... - Masz ulubioną?
- Nie. - Znajdę coś.
- Załatwisz to? - Z chęcią.
- Wybacz. - Nie ma sprawy.
- Jedziesz pociągiem? - Tak.
- Przyjadę autem. - Serio?
Tak.
- Wrócimy razem. - Możesz się napić.
- Serio? - Jasne.
- Super. - Ja nie piję.
- Dzięki. - Jeszcze jedno.
Dodasz mnie do kontaktów?
Dostałeś zaproszenie?
- Tak. - Super.
- Cieszę się. - Ja też.
Ubiorę swoją koszulkę.
Zobaczymy, kto kibicuje głośniej.
- Głośniej? - Tak.
- Dzięki, że wpadłaś. - Jasne.
ILUSTRATORKA, LAT 29
SPRZEDAWCA W BUTIKU, LAT 20
AKTORKA, LAT 24
TWÓRCA MANGI, LAT 26
STUDENTKA, LAT 21
KOSZYKARZ, LAT 26
GODZINA 8.00
- Cześć. - Cześć.
- Co na śniadanie? - Też gotujesz?
Chcę coś zrobić.
Zawsze coś gotujesz?
Tak.
Co robisz?
Pewnie same rzeczy, do których nie przywykłeś.
Zjesz surowe jajka
jak Rocky?
Wbiję je do ust.
- Kto zostawił gary po ramenie? - Masakra.
Nie wierzę. Kto tak robi?
- Racja. - Spójrz.
Trochę...
To straszne.
Odechciewa się gotować.
Ten dom jest ohydny.
- Od początku tak jest? - Tak.
Masakra.
Nie chciałem nic mówić.
- Bo wprowadziłeś się później? - Tak.
Cieszę się, że mówisz o tym głośno.
- Tak. - W końcu ktoś.
Kiedy zaczyna się sezon?
- Playoffy? - Tak.
Chyba szóstego października.
Jasne.
Ale pierwsze mecze będą za trzy tygodnie.
- Pierwsze? - Tak.
Czyli tak samo jak w NBA.
- Terminarz jest ten sam. - Zgadza się.
Postarasz się,
by za rok znaleźć pracę za oceanem?
- Tak. - W jakiejś lidze.
- Chcę trafić do drużyny olimpijskiej. - Rozumiem.
Myślisz, że ci się uda?
- Trafić do drużyny? - Tak, na olimpiadę.
Czy mi się uda?
Muszę się naprawdę postarać.
- Nie będzie lekko? - Tak.
Oby ci się udało.
Byłoby super.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Masz okulary. - Tak.
- Byś widziała Ryo? - Dokładnie.
Cicho. Nie rób mi siary.
- Wybacz. - To trochę wymuszone.
Muszę się zbierać.
- Już czas? - Tak?
Muszę.
Do wieczora.
- Udanego meczu. - Dzięki.
- Bawcie się dobrze. - Dzięki.
PRACA – RUKA TRENING – RYO
- Idę. - Miłego dnia.
SESJA I MANGA – PEPPE
Masz treningi codziennie?
Prawie.
Za tydzień mam turnus w Odawarze.
- Turnus? - Tak.
Jak długi?
- Dziewięć dni. - Nie będzie cię?
Niemożliwe.
Fajnie, że pójdziemy razem na mecz.
Naprawdę się cieszę.
Myślałam, że pójdę sama.
Serio?
Będziemy się dobrze bawić.
Tak?
Kibicuję żywiołowo.
Obym cię nie irytował.
O której wychodzisz?
Umyję zęby i idę.
Zajmę się tym.
Nie trzeba.
Czasami robi się tu cała góra garów.
Fakt.
- Nie rusza cię to. - Czasami jest ona
jeszcze większa.
W weekend mam wolne,
więc chcę tu posprzątać.
Jest tak od początku?
Tak.
- Do wieczora. - Nie mogę się doczekać.
- Odbiorę bilety. - Dzięki.
- Do później. - Pa.
- Udanego treningu. - Dzięki.
HALA TAKIGASHIRA ISOGO, KANAGAWA
RYO TAWATARI, LAT 26 KOSZYKARZ
2015: UKOŃCZYŁ COLLEGE 2017: UKOŃCZYŁ STUDIA
2017: GRA W ZESPOLE YOKOHAMA B-CORSAIRS
GRAŁ W REPREZENTACJI U-16, U-18 I U-24
WOLNY OD 2 LAT
Przyjechałeś z Tokio?
Tak. Nie znam jeszcze drogi
i jak duże są tutaj korki.
ROZGRYWAJĄCY
- Spóźniłeś się. - Bo gadałem
z piękną dziewczyną i straciłem rachubę czasu.
ROZGRYWAJĄCY
- To twoja wymówka? - Zwykle jestem na czas.
Idę z nią dzisiaj na mecz baseballa.
Serio? Już?
- Szybko. - Gdzie?
- Do Dome. - W Tokio?
Giants grają z BayStars.
- Nieźle. - Prawdziwy rozgrywający.
Nie tracisz czasu.
To twój typ?
- Nie wiem, jakie lubi. - Bo chyba...
- nie mam typu. - Żadnej nie poznałem.
Nie mam jednego typu.
SUIDOBASHI, TOKIO
GODZINA 18.30
Cześć!
Super. Udało ci się.
Wybacz. Straciłem poczucie czasu.
- Spóźniłeś się. Tędy. - Którędy?
Wybacz. Chodźmy usiąść.
- Przykro mi. - Chodź.
Masz koszulkę.
Choć nie jestem wielkim fanem.
Ja znalazłam swoją w domu.
Rozdawali je kiedyś.
Tak ją dostałam.
Nie ubrałem jej na drogę.
- Nie jestem takim fanem. - Ja też.
GODZINA 21.00
Zarezerwowałem stolik w knajpce.
To najlepsze jingisukan w Tokio.
A jeśli okaże się, że nie?
Obiecuję, że będzie dobre.
Mam przeczucie.
Ale tłumy.
JINGISUKAN KIRISHIMA
- Podobno jest zdrowe. - Tak?
Jagnięcina jest dobra na...
To mięso z owcy?
- Dobra na skórę. - To zjem dużo.
- Muszę o nią zadbać. - Jasne.
Myślałem, że to dobre miejsce na randkę.
Wyjdziemy stąd zadymieni.
- Całkiem. - Umyjemy się.
- I tyle. - Po problemie.
- Jasne. - Tak.
Cieszę się, że umówiliśmy się tak szybko.
- Powtórzmy to. - Idealny moment.
Dzięki za zaproszenie.
Podoba ci się ktoś jeszcze z domu?
Podoba? Oczywiście Ruka...
wygląda fajnie.
I Peppe.
Zawsze wygląda świetnie.
Ma wiele uroku.
Ale nie wiem, czy to dość, by był z tego romans.
Nie wiesz?
Za wcześnie.
A ty?
Lubię rozmowy,
więc chcę znaleźć kogoś wygadanego.
Kogo bym szanował.
Chciałbym, by wspólne rozmowy
mogły mnie czegoś nauczyć.
Rozumiem.
A więc...
umawiałeś się głównie ze starszymi?
Miałem starsze partnerki.
Ale niektórzy młodzi
są naprawdę dojrzali.
- A starsi potrafią... - Czasem są
- naprawdę niedojrzali. - Tak.
Dojrzałość zależy od osoby,
a nie jej wieku.
Chciałaś studiować za granicą?
Myślałam o tym.
Muszę określić, kiedy zacząć szukać pracy.
- Racja. - Określić priorytety.
Gdybym wyjechała,
nie mogłabym przygotować się do certyfikatu z angielskiego,
więc błąkam się jak owieczka.
A my jemy jagnięcinę.
Nieźle.
Koszykówka nauczyła mnie,
że środowisko ma bardzo duży wpływ,
ale najważniejsza jest praca.
Za bardzo sobie pobłażam.
- Myślę... - Ktoś musi mną wstrząsnąć.
- Mogę to zrobić. - Potrzebuję trenera.
- Idziemy? - Tak.
Chwilę. Pójdę do toalety.
- Bez rachunku, dzięki. - Dziękuję.
- Chodźmy. - A rachunek?
Zapłaciłem. Za spóźnienie.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Powtórzmy to.
- Bo przegapiliśmy początek? - Tak.
- Dziękujemy za wizytę! - Dzięki.
GODZINA 23.30
Jesteśmy bezpieczny.
Boże!
- Cześć. - Cześć.
- Witajcie. - Hej.
Właśnie uczę Rukę gry w...
- Kto wygrywa? - ...Super Smash Bros.
- Uczy się. - Wybacz.
Chcesz zagrać?
Najpierw się umyję.
- Jasne. - Pozbierałem ręczniki.
Tak?
- Wybacz, że cię zmusiłem. - Żaden problem.
- Dobrze się bawiliście? - Jasne.
Ryo nie pije,
więc bałam się, że będzie niezręcznie,
- ale było super. - Napiłaś się?
Spóźnił się, więc kupił mi piwo.
Spóźnił się?
- Jest bardzo wysportowany. - Tak.
Kręcą mnie takie osoby.
Rozumiem.
To przeciwieństwo Ruki.
- Racja. - Shohei też taki nie był.
Z Ryo łatwo się rozmawia.
O czym gadaliście?
O wielu sprawach.
- Łatwo się z nią gada. - Tak?
Jest wygadana.
Tak, jest otwarta.
Bardzo.
Co o niej myślisz?
- O Emice? - Szczerze.
- Jest z nią fajnie. - Racja.
- Prawda? - Zgadzam się.
Tak?
Jest chemia.
To straszne, jak brudny jest ten dom.
Niesamowite, jak zostawił ten mop.
Zwariowałbym!
Wkurzyłbym się, gdybym usłyszał, że tam było posprzątane
- i zobaczył coś takiego. - Brak słów.
Nie wierzę, że tak mieszkają.
Prawda?
Ryo chce zagrać na olimpiadzie.
Musi dbać o swoje otoczenie.
I systematycznie jeść śniadania.
Takie drobnostki mogą wywołać stres.
Oby tak się nie stało.
Najbardziej zaskakuje mnie to,
że kobiety wiedzą, iż ich nawyki
widzą faceci, z którymi chcą się umówić.
Nie obchodzi ich jednak to,
że zostawią górę garów pełnych ramenu aż do rana.
Nie chcą zachować twarzy?
- Nie umyły ich? - Powinny dbać o porządek.
Można wtedy pomyśleć:
„Nie obchodzi ich, co o nich myślę”.
- Mogły wyrzucić makaron. - Chociaż tyle!
- I zalać je wodą. - Tak.
A gdy myśleliśmy już, że to najgorsze, co nas spotka,
Emika ujawniła nam,
że bywa i gorzej.
Ryo jej współczuł.
Mówiła to, jakby też oceniała poziom brudu:
„Te dziewczyny to brudaski”.
A sama też jadła ten ramen.
To nie twoja miska leży w zlewie, Emika?
Myślałam, że Kaori i Haruka są dużo schludniejsze.
A jednak porządek ich nie obchodzi.
- To dla nich norma. - Niech ktoś nauczy Rukę.
Gdy mówi, że posprzątał,
wiemy, co to oznacza. Zostawił mop na podłodze.
Ale można go nauczyć.
Powiedzieć: „Przesuwanie rzeczy to nie sprzątanie”.
- „Trzeba wyrzucić śmieci”. - Właśnie.
I wyczyścić ścierką wannę.
Wtedy to zrobi.
Odparłby: „Dzięki za naukę. Teraz mogę posprzątać”.
Brzmisz jak mały demon.
- To słodki i mały demon. - Słodki.
- Przystojny demon. - Tak?
Ryo i Emika mieli świetną kolację.
To świetny gość.
- Łatwo wyraża wdzięczność. - Jest super.
Niesamowity.
- To jak zapłacił. - Udał, że idzie do łazienki.
To było eleganckie.
Powiedział, że to kara za spóźnienie,
by nie miała wyrzutów.
- I zaprosił ją ponownie. - Jest bardzo dojrzały.
- Opanowany. - Potrafi się zachować.
Gdy mówili o planach,
nazwała się owieczką, bo jedli jagnięcinę.
Mogłaby zająć się myciem garów, a nie wymyślaniem żartów.
Takie żarty pasują do jej flirciarskiego charakteru.
Ma złote usta.
Złote usta.
Jak dama do towarzystwa.
- Tak. - Lubię to w niej.
Ma gadkę jak barowa.
„Błąkam się jak owieczka”.
- Tak. - „Bo jagnięcina”.
- W jej wieku? - Prawda?
GODZINA 22.30
Nikogo nie ma?
OBIAD Z RODZINĄ – RYO
- Emika jest. - Kaori jest na górze.
Facetów nie ma.
Też ich nie widziałam.
Jechałam dziś pociągiem z Kaori i stwierdziłyśmy:
„Mamy nowego gościa. Trzeba posprzątać dom”.
Dziwne. Mieszkam tu już...
Co się zmieniło?
Ryo jest dużo porządniejszy.
- Próbowałam... - Zapomniałem o praniu.
- Z wczoraj? - Tak.
Miało się wysuszyć.
- To nie szkodzi. - Tak?
Lepiej sprawdzę.
Jutro chcę zagrać z Peppe w Pokémon GO.
To znaczy?
Będziemy szukać ich po mieście.
Wolę porobić coś razem, a nie siedzieć w kawiarni.
- Racja. - Będzie łatwiej pogadać.
- W porządku? - Nie.
Co z ciuchami?
Muszę wyjmować je od razu.
Idę na górę.
Jestem.
- Cześć. - Cześć.
Hej.
Co dziś robiłeś?
Dzisiaj?
- Pracowałem. - Jasne.
- Tak. - A jutro?
Też muszę pracować, ale...
Chwila...
Umówiliśmy się.
Poszukamy razem Pokémonów?
To wymyśliłaś?
To poszukamy Pokémonów.
Nad rzeką?
Tam albo gdzieś indziej.
- Zastanowię się. - Coś znajdziemy.
NAKAMEGURO, TOKIO
GODZINA 16.30
Cześć, Peppe.
- Ciao! - Ciao.
- Nic nie masz? - Masz Pokéballe?
Sprawdziłam. Jest ich tu dużo.
Tak.
Znowu Squirtle.
Chyba już go złapałem.
Rany, nie znałem tego ruchu.
Podkręcone są trudne.
- Co za słodziak. - To Piplup.
Uwielbiam go.
Mam ich już kilka.
- Dzięki za pomoc. - Jasne.
- Jaki to smak? - Chcesz spróbować?
- Dobre. - Masz słodsze.
Lubię owocowe smaki.
- Złapać go? Nie. - Masz go?
Jesteś głodna?
Trochę, jadłam bajgla. A ty?
Nie, ale możemy skoczyć na obiad.
Pewnie, dokąd?
- Coś włoskiego? - Jasne.
- Znasz miejsce? - Tak.
- Tak? - Jasne.
SHIBUYA, TOKIO
- Co słychać? - Jak to?
- Czy się z kimś dogaduję? - Jest ktoś?
Ktoś?
Wszyscy są przystojni. Peppe...
STUDENTKI
- Aż za przystojni? - Tak się wydaje.
Byłaś na plaży?
Tydzień temu.
- W Zushi. - Ładnie tam?
Tak, byliśmy tam na plaży.
Dobre miejsce na randkę.
- Super. - Dobrze się bawiłam.
- Lubisz takie. - To przystojniak.
Serio. Wygląda świetnie.
- Chcę go zobaczyć. - Wygląda super.
- To on. - Przystojniak.
- Serio? - To Włoch.
- Widać. - Nie?
W twoim typie.
Jest starszy, ale świetnie się z nim bawisz.
- Pasuje do niej. - Tak.
Lubię osoby, z którymi robię coś razem.
Macie rację.
GODZINA 18.30
- Co to znaczy? - To tu.
Jesteśmy.
NAKAMEGURO, TOKIO
„Czterech chłopaków”.
- Czterech. - Tak?
Czterech kumpli.
Przyjemnie tu.
- Co? - Nic.
To nasze pierwsze wyjście.
Tak, ale gadaliśmy też na dachu.
- Racja. - Tak.
Jesteś ostatnio zajęty?
- Bardzo. - Zauważyłam.
Ale jeśli będę robić cztery strony dziennie,
to będę miał wolne wieczory.
A we wrześniu zatrudnię dwóch asystentów.
Serio? Profesjonalnie!
Trochę się odciążę.
- Dokończą za mnie tło. - Trochę ci pomogą.
Sam im zapłacisz?
- Tak, muszę. - Rany.
- Wiele się dzieje. - O czym jest ostatni rozdział?
Bohater idzie w końcu na randkę ze swoją miłością.
- Pierwszy raz. - Rozumiem.
- Nie czytałaś jeszcze? - Nie.
Jako jedyna.
- Ryo też nie. - Przeczytam ją z nim.
Zawsze lubiłam Pokémony.
Ale Kaori...
Ruka i Shohei nie byli fanami.
Nie obchodzi ich to.
Nie miałam z kim dzielić entuzjazmu.
- I pojawiłem się ja. - Cieszę się.
Ucieszyłam się, gdy przyszedłeś,
kiedy grałam na Nintendo DS.
- Nikogo to nie obchodziło. - Cieszę się.
Mamy podobną energię.
Lubię to w nas.
- Przyjedziesz na mój wyścig? - Z chęcią.
Jest w tę sobotę.
- Gdzie? - W Motegi.
- Trochę daleko. - Motegi.
Na Twin Ring Motegi. Byłoby super.
Pewnie. Postaram się ogarnąć pracę.
Byłoby świetnie.
SUIDOBASHI, TOKIO
KONFERENCJA NA OTWARCIE SEZONU
GODZINA 17.30
Rozpoczynamy konferencję na otwarcie nowego sezonu B-League.
Czwarty raz konkurować będą następujący zawodnicy.
Numer dziewięć z Levanga Hokkaido, Takehiko Orimo.
Numer 21 z Yokohama B-Corsairs, Ryo Tawatari.
Playoffy w tym sezonie
zaczną się w Hokkaido.
Po nabyciu Meeksa, Cummingsa i Hashimoto,
są oni gotowi, by stawić czoła Piratom.
Drużyna z Yokohamy walczy w B1
po zajęciu trzeciego miejsca.
W tym roku doszło do nich wielu graczy.
Czy dzięki temu odniosą sukces?
Czas na pytania do zawodników.
Na początek pan Tawatari z zespołu Yokohama.
Jak nastrój przed sezonem?
W ostatnim sezonie nam się nie udało,
ale tym razem jesteśmy przygotowani i wytrwamy do końca.
Możecie zacząć od zera.
Tak. Mamy dużo nowych twarzy
i staraliśmy się zacieśnić więzi jako zespół.
Dziękuję.
GODZINA 23.00
- Jestem. - Cześć.
Oglądam horror na Netfliksie.
- Horror? - Tak.
Aż rozbolała mnie głowa.
Dawno nie rozmawiałyśmy.
Racja.
Jesteś samotna, od kiedy odszedł Shohei?
- Chyba tak. - Tak?
Samotna i...
Przed jego odejściem rozmawialiśmy na dachu.
Pamiętam.
Podobno powiedziałaś mu, że ci się podoba.
Mniej więcej.
Sama nie wiem. Przez chwilę mi się podobał.
- Ale potem zwątpiłam. - Widziałam to
i nie byłam pewna, jak to się skończyło.
Na ciebie chyba najbardziej wpłynęło
jego nagłe odejście z domu.
Już o tym zapomniałam.
- Nie przejęłam się aż tak. - Jasne.
A co myślisz o nowych?
To naprawdę fajni ludzie.
W końcu jest ktoś z podobnymi hobby.
- Pokémonami? - I F1.
- Lubi F1? - Wielu kierowców to Włosi.
Lubimy też gadać o Moto GP.
Gdy Peppe tu zamieszkał...
to poczułam...
niechęć, by go powitać,
bo pracuje w tej samej branży.
Nie chciałam rysować na dole
ani nawet spojrzeć mu w twarz.
Serio? Czemu?
Pomyślałam, że się popisuje.
Ale teraz
jego obecność wpływa na mnie pozytywnie.
- Witaj. - Cześć.
Ryo wyjechał.
Myślałem, że jeszcze go dzisiaj spotkam.
Już tęsknisz?
NA TURNUSIE – RYO
To aż tydzień.
To twoja manga?
Tak.
- Mogę? - Pewnie, nie czytałaś.
Tak.
- Ma na imię Ming? - Mingo.
- To główny bohater.
Pracuj dalej.
Wybacz. Dobrze.
- Czekałem na reakcję. - Nie.
Pewnie.
Wybacz.
- Skończyłam! - Dzięki.
Też dziękuję.
Doceniam, że poświęciłaś czas.
- Pewnie. - Mam wyrzuty.
Niepotrzebnie. Chciałam ją przeczytać.
- Dzięki. - Pewnie.
Czekam na sobotę.
Chcesz przyjechać?
- Mogę wyjaśnić? - Mam nie przyjeżdżać?
Myślałam o tym i będę zbyt zajęta.
Zwykle po rajdzie wracam do zespołu,
by sprawdzić inne wyścigi,
a potem zaczyna się kolejna runda.
I tak cały dzień.
- Nie miałabym czasu dla ciebie. - Jasne.
Może innym razem.
- Wybacz, że nie pomyślałam. - Nie ma sprawy.
- Chciałam, byś przyjechał. - Spoko.
- Wyślij mi zdjęcia. - Dobrze.
- Więc... - Pojedźmy do Rod Motors.
- Co to? - Warsztat zajmujący się moim autem.
- Gdzie? - W Yokohamie.
Możemy tam pojechać
- i zrobić sobie przystanek. - Świetnie, zróbmy to.
Byłoby mi przykro, gdyby ktoś ukrywał reakcję
na coś, co stworzyłem.
Czemu nie podzieliła się opinią?
- Właśnie. - To uprzejme.
I to ona zaprosiła go na rajd.
A potem mówi: „Nie będę mieć dla ciebie czasu”.
- Wciąż kręci. - Jak to?
- Nie umie się komunikować. - Chyba tak.
Nie bawiła się zbyt dobrze, bo nie miała kompana
do gry w Pokémony.
Chyba nie umie angażować się w coś,
co lubi ktoś inny.
Nie dzieli się poglądami i nie wczuwa się w sytuację innych.
Może dlatego ciężko jej dogadać się z innymi ludźmi.
- Nie mówią nic ciekawego. - Czuję,
że nie bierze pod uwagę uczuć innych.
Zgadzam się.
Myśli o sobie.
- Jest dziecinna. - Tak.
- Niedojrzała. - To dziecko.
Ryo poszedł...
- To było coś. - ...na wywiad.
- Na konferencji B-League. - Imponujące.
- Zespół na niego liczy. - Tak.
Reprezentował tam cały zespół.
Odpowiadał mądrze.
Chcą zyskać jak najwięcej wsparcia.
- Odpowiadał bardzo szybko. - Niesamowite.
Musi trzymać się najwyższych standardów.
W końcu usłyszeliśmy prawdę o uczuciach Kaori do Shoheia.
Pewnie, że jej przeszło. Nie szuka tu w końcu miłości.
Skupiła się tylko na tym,
by uważnie słuchać zwierzeń innych.
Jego odejście nie miało znaczenia.
Nie mam pojęcia, kto by się jej spodobał.
Jeśli Ryo będzie na turnusie za długo...
Dom będzie w opłakanym stanie.
Yamachan, twój ojciec zamknął firmę sprzątającą,
kiedy się ożeniłeś.
Kiedy byliśmy ostatnio na wspólnym obiedzie,
- mówił, że to zrobił. - Tak?
- Był smutny. - A ten dom?
Wysłać tam mojego ojca, Roombę Kiyomiego?
- Tak go nazywasz? - Co za brak szacunku.
Kłóciłby się z nimi i wyzywał ich
od chamskich millenialsów.
Albo dał się oczarować Emice.
- To możliwe. - Nie pomyślałam.
GODZINA 22.30
Gotujesz coś?
Co mówiłaś?
- Gotujesz? - Zrobię coś jutro rano.
- Jestem! - Cześć.
- Jak rajd? - Co to za walizka?
Cóż...
Wynajęłam mieszkanie w Londynie.
- Jutro odchodzę. - Co? Serio?
Przywiozłam ją, by się spakować.
Zmęczona?
To moje.
Byłaś na golfie?
Jak możesz mówić to tak mimochodem?
Nie chciałam nikogo smucić!
Więc od jutra cię tu nie będzie?
Wyjeżdżam rano.
Serce mi pęka.
Haruka...
Nie, po prostu...
Nie chciałam smutnych pożegnań.
Haruka! Nie.
Dzięki. Miło mi, że tak czujesz.
Odwiedź mnie w Londynie. Będę tam tylko pół roku.
- Kiedy wylatujesz? - Pierwszego października.
Wrócę pierwszego kwietnia.
Byłaś tam ostatnio?
Nie, ale wynajęłam mieszkanie.
- Odwiedzę cię. - Pewnie.
Wybacz.
Chcę się czegoś nauczyć i spróbować sił w nowej pracy.
Chcę tego od dawna.
Londyn to prawie Ameryka, nie?
Musiałbyś przelecieć przez całe Stany.
To byłby kawał drogi.
Londyn jest daleko...
Nie pożegnam się z Emiką i Ryo.
OSAKA DO PONIEDZIAŁKU – EMIKA
- Nie wróci? - Dopiero rano.
Życzę ci powodzenia
- w Londynie. - Dziękuję.
- Postaram się. - Nie chcę,
żegnać cię na smutno,
tylko kibicować ci w twojej podróży.
Doceniam to. Dziękuję.
- Ja też się postaram. - Super.
Wiedziałam, że ten dzień nadejdzie
i w końcu się zdecydowałam.
Zmiany przychodzą niespodziewanie.
Napisy: Krzysztof Zając